بررسی چالش های مدیریت بحران در زمین لرزه سال 1341 بوئین زهرا

کامبد امینی حسینی, محمد ساسانی

چکیده


مقارن ساعت ۲۲:۵۵ دقیقـه دهم شهریـور ۱۳۴۱ زلزله بسیار شدیدی (2/7Ms=)، بخش وسیعی از ایران را لرزاند [1]. مرکز اصلی این زلزله در بوئین‌زهرا قرار داشت که منجر به ویرانی کامل شهر بوئین زهرا و تمام روستاهای اطرافش شامل دانسفهـان، تاکستان، تـوفک، رودک، سگـزآباد، رستم آباد، آغچه مزار و ایپک گردید. زلزله با شدت بالایی در تهران و مناطق شمالی کشور احساس شد و منجر به وحشت ساکنان آن مناطق نیز گردید.  در این مقاله، ضمن ارائه مشخصات کلی و اثرات این زلزله، اقدامات انجام شده در حوزه مدیریت بحـران در مقطع زمانی مذکور، مورد بررسی قرار می گیرد. با توجه به اینکه در زمان رخداد این زلزله، عملیات واکنش اضطراری و امداد و نجات به عنوان مهمترین مرحله مدیریت خطرپذیری و بحـران مطرح بوده است، لذا در ایـن مقاله توضیحات مفصل-تری در این خصوص ارائه خواهد شد. همچنین اثرات ایـن زلزله در کاهش خطرپذیـری بررسی شده و نتایج حـاصله در مقایسه با رخدادهای پس از آن ارزیابی می گردد. نتایج این ارزیابی‌ها نشان می‌دهد که در برخی جنبه‌های مدیریت خطرپذیری و بحران علیرغم گذشت حـدود نیم قرن از زمان وقوع زلزله بوئین زهرا، هنوز نقاط ضعف مشاهده شده در این رویداد لرزه‌ای، به صورت جامع و مناسب برطرف نشده است.

موضوع


زلزله، بوئین زهرا، مدیریت بحران، کاهش خطرپذیری

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


تماس با ما حامیان مجله تمامی حقوق این سایت متعلق به پژوهشنامه زلزله شناسی و مهندسی زلزله است